مرد فقيري در راه با يك دوست قديمي برخورد كرد. او از قدرت ما فوق طبيعي اي برخوردار بودكه به او اجازه جادوگري داده بود.

مرد فقير از سختي هاي زندگي  شكايت كرد. به همين دليل دوستش انگشتش را به يك تكيه آجر زد و فوري تبديل به طلا شد و به او داد.

اما مرد فقير با زهم تاسف مي خورد كه اين خيلي كم است، بنابراين دوستش يك مجسمه شير چوبي را تبديل به طلا كرد و به آن تكه قبلي افزود.

مرد دوباره اصرار داشت كه اين دو هديه خيلي ناچيز هستند.

دوست با تعجب از او پرسيد؟ دیگر، چه مي خواهي ؟

مرد گفت : انگشت تو را !!!!!

« ژان لبادي» در مرغ‌داني ايستاده بود و مرغ‌هايش را مي‌شمرد. و با خود مي‌گفت:« آگر آبله‌مرغان جوجه‌هاي مرا تلف نکند، به جان خودم قسم که همسايه عزيز « آندره درويارد» آنها را کش خواهد رفت.» 

ژان لبادي تصميم گرفت وقتي همسايه‌اش به سراغ مرغ هایش مي‌رود مچ او را ضمن دزدي بگيرد. پس سه شب تمام، تفنگ شکاري در بغل در مرغداني خوابيد. اما اين سه شب آب از آب تکان نخورد. مثل اينکه حس ششم آندره او را از خطر آگاه کرده بود. ژان لبادي از خوابيدن کنار مرغ‌ها خسته شد و به خانه رفت و خوابيد. اما مصمم بود که اين جوجه دزدي همسايه را متوقف بکند. منتهي نمي‌دانست چگونه اين کار را بکند. آخر که نمي‌تواند اگر همسايه‌اش مرغ دزد باشد به او بگويد که تو دزدي. پس تا مدتي ژان لبادي تصميمش را اجرا نکرد و ...

وقتي ديدم اون جسد رو از آب بيرون كشيدند، فرياد زدم: اين من هستم... من ... همه بهت زده به من نگاه كردند، اما من ادامه دادم: اين من هستم...من ... اين ساعت مچي با بند پهن متعلق به من.... من هستم ... بر سرشان فرياد كشيدم:من هستم!... من هستم...! و آنها به من اهميت نمي دادند، به خاطر اين كه درك نمي كردند چطور من مي توانستم همان كسي باشم كه آن روز صبح خفه شده از آب بيرون كشيد شده بود.

زن تنها در خانه نشسته است . مي داند كه هيچ كسي در دنيا وجود ندارد؛ همه انسانها مرده اند. در را مي زنند ...

ويل دورانت : « آنان كه تاريخ نمي خوانند، محكومند كه دوباره در آن زندگي كنند! »