داستان نویسی از جنگ دوم جهانی به بعد به گونه ای است كه نمی توان آن را در یك طبقه مشخص گنجاند:  این رشته ادبی بسیار متنوع  و دارای جنبه های چندگانه است. جریان های بین المللی مانند اگزیستانسیالیسم اروپائی و رئالیسم جادویی آمریكای لاتین به آن حیات تازه ای داده ، و در همان حال عصر الكترونیك نیز دهكده جهانی را به ارمغان آورده است. زبان محاوره ای تلویزیون نیز زندگی تازه ای به سنت شفاهی بخشیده و سبك شفاهی وسائل ارتباط جمعی و فرهنگ عامه به نحو روز افزونی بر داستان سرائی اثرگذاشته است و ...

با آن که ميرزا فتحعلي آخوند زاده و ميرزا آقا تبريزي حركت هايی را در جهت تئاتر امروزی راه انداختند، اما تئاتر ملي در 1292 آغازي است بر حركت هاي مدرن تئاتر ايران. حركتي كه به همت  محقق الدوله و جمعی از رجال فرهیخته و متمول در بالا خانه ی مطبعه فاروس در لاله زار آغاز شد و با ادامه حركت توسط ظهير الدوله، مويد الممالك ارشاد، ذكاء الملك فروغي، تيمور تاش، ذبيح بهروز، علی دریا بیگی،  غلامعلي فكري، حسن مقدم، علينقي وزيري، ميرزاده عشقي، محمود ظهيرالديني، لرتا، عنايت شيباني، سيد علي نصر، عبدالحسين نوشين، فضل الله بايگان، رفيع حالتي، اسماعيل مهرتاش، خان بابا صدري، عصمت صفوي، مهدي نامدار، محمود بهرامي، مهدي فروغ، علي اصغر گرمسيري، ابوالقاسم جنتي، ايران دفتري، نصرت كريمي، غلامحسين نقشينه و... در قالب گروه های؛ تئاتر ملي ايران، كلوپ ایران جوان ( كلوپ فرنگ رفته ها )، كلوپ موزيكال ( اپرت و اپرا )، كمدي اخوان ( كمدي هاي انتفادي )، كمدي ايران ( آثار درام نويسان فرانسوي؛ مولير، لابيش و ... )، جامعه باربد و ...

هنر معاصر ( از دهه ۶۰ به بعد )، هنری است که نیازمند بحث و بررسی مفصل و دقیقی است. این واکاوی در ایران بیشتر احساس می شود از آن رو که اکثر هنر دوستان و هنرمندان عصر ما آشنایی و شناختی نسبت به این هنر ها نداشته و ندارند. اصولا ما کشور های در حال توسعه ( بی پرده بگویم، عقب مانده از همه حرکت های نوین هنری و ادبی و... )، خیلی دیر و دور به هر چیز می رسیم. و امروز ما دیروز که نه، گذشته آن ها است! جالب تر آن است که به هنگام دریافت هر چیز نو و تازه ای، ما در نهایت شبه شکل موجود را اجرا می کنیم. چنانکه بعد از مدرنیسم فرهنگی، هنری و ادبی، با گذشت یک قرن از دوره رونق آن، ما در قرن بیست و یکم هنوز به شبه مدرن وطنی هم نزدیک نشده ایم. اصولا ما مردمی هستیم با اندیشه جدا از تمام حرکت ها! بعضی ها می گویند این حسن ما است و ...

اصطلاح پست­مدرنیسم را می­توان تعبیر گسترده­ای در مطالعات ادبی و اجتماعی و فرهنگي دانست که متفکرانی که به نحوی درصدد پاسخگویی به مدرنیسم هستند، آن­را به­کار می­برند. لیکن هریک از این متفکران درک متفاوت و بعضاً متضادی از مدرنیسم دارند. یکی از بارزترین ویژگی و شاخصۀ دوران مدرنیته را می­توان رشد و گسترش علم و عقل به مثابه ابزاری برای درک و تبیین جهان دانست. موفقیت­ها و دستآوردهای پیروزمندانۀ حاصل از کاربرد عقلانی علم درباره طبیعت و پیشرفت­ها و ترقیات پیامد آن در این حوزه، این باور را در پی داشت که رویکردهای عقلانی و علمی در برخورد با حوزه­های مختلف اجتماعی به­ویژه در برخورد با اقتصاد، سیاست، جامعه و اخلاقیات تضمین­گر پیشرفت و ترقی در این حوزه­ها به­شمار می­روند. علم و عقل قادر به ارائه اصول و مبانی مستدل، متقن، عیّن و همگانی هستند، مبانی و اصولی که به مدد آن­ها می­توان اصلاحات اجتماعی ،فرهنگي و اخلاقی را تقویت نمود و...

بينا متنيت (Intertextualite) واژه‌اي است كه توسط يولياكريستوا در پي مطالعة آثار ميخائيل باختين ابداع و سپس به يكي از روش‌هاي مطالعاتي در حوزه‌هاي گوناگون معرفتي به ويژه ادبيات و هنر تبديل شد. براساس نظرية بينامتني كه توسط شخصيت‌هايي همچون رولان بارت، فيليپ سولر، ميكائيل ريفاتر و لوران ژني تكميل شد هر متني بر پاية متن‌‌هاي پيشين بنا مي‌شود. به بيان ديگر هيچ متني عاري از تاثيرات متن‌هاي پيشين نيست و به گفتة صريح بارت «هر متني بينامتن است.» مباحث بينامتني از كريستوا تا ريفاتر داراي گوناگوني‌هايي است كه به طور مثال گاهي بينامتنيت در خلق اثر وگاهي نيز در عرصة دريافت اثر مورد توجه قرارگرفته است. مباحث بينامتنيت نظر بسياري از پژوهشگران را جلب كرد و در شاخه‌هاي گوناگوني همچون بيناگفتماني، بينافرهنگي و ترامتني ادامه پيدا كرد و...